Spotkania

Pokaz filmu Niezłomne + dyskusja (Fotorelacja)

Dziękujemy wszystkim przybyłym, oglądającym i dyskutującym za czynny udział w naszym wydarzeniu przygotowanym z okazji rocznicy pierwszych polskich wyborów, w których mogły głosować kobiety. Dziękujemy za współorganizację i wsparcie Galerii Labirynt i Lubelskiemu Klubowi Krytyki Politycznej.

 

fot. J. Szafrański

Wokół książki: Herstoryczne spotkanie autorskie z Magdą Szcześniak

plakata2herstory2

Zapraszamy na spotkanie z Magdą Szcześniak, autorką książki “Normy widzialności. Tożsamość w czasie transformacji” (wyd. Fundacja Bęc Zmiana). Spotkanie poprowadzi Julita Juros w Centrum Spotkania Kultur, Mediateka (Poziom 0) 09.12.2016, godz. 18:00.

“Normy widzialności. Tożsamość w czasach transformacji” to podróż do lat 90. śladami wizerunków „normalności” – od biznesmenów ze zdjęć stockowych, przez podróbki zachodnich towarów, po wyklęte białe skarpetki. 

Normalność”, słowo-klucz polskiej transformacji, to nieprecyzyjne, ale wygodne pojęcie przywołujące powab Europy, Zachodu, właściwego i rzekomo neutralnego porządku (gospodarczego, społecznego, estetycznego). Uznaje się ją za stan „naturalny”, który pojawia się samoistnie wraz ze zmianą systemową. 

Jednocześnie w latach 90. normalność była czymś, czego należało się nauczyć poprzez uważne naśladowanie zachodnioeuropejskich wzorów i standardów, których źródłem były przede wszystkim krążące w transformacyjnej sferze publicznej obrazy. Na łamach “Norm widzialności” Szcześniak opisuje m.in. wyłanianie się dominującego wizerunku polskiej klasy średniej oraz przygląda się dyskusjom o wizerunku nowoczesnego „geja” wewnątrz zmarginalizowanej mniejszości seksualnej.

dr Magda Szcześniak – kulturoznawczyni, pracuje w Instytucie Kultury Polskiej UW. Bada polską transformację po 1989 roku, ze szczególnym uwzględnieniem przemian kultury wizualnej i sfery publicznej. Zajmuje się teorią tożsamości, studiami gender i queer, teorią krytyczną, historią kultury polskiej XX wieku oraz sztuką współczesną. Stypendystka Fundacji Fulbrighta oraz Narodowego Centrum Nauki. Redaktorka pisma “Widok. Teorie i praktyki kultury wizualnej”.

Niezwykłe spotkanie herstoryczne!

Zapraszamy na wyjątkowe spotkanie w ramach projektu “Lubelskie kobiety nauki, działaczki na rzecz edukacji – rozwój Lubelskich Szlaków Herstorycznych”, który realizujemy przy wsparciu finansowym Miasta Lubin.

Dr hab. inż. Joanna Pawłat – lublinianka z urodzenia i zamiłowania, kierowniczka Zakładu Technologii Plazmowych i Energii Odnawialnej Politechniki Lubelskiej. Przez 12 lat pracowała naukowo w Japonii m. in. na prestiżowym Uniwersytecie Waseda. Zajmuje się m.in. zastosowaniem plazmy niskotemperaturowej i alternatywnymi źródłami energii. Współtwórczyni generatora plazmy – wynalazku, który zdobył w tym roku srebrny medal na prestiżowej międzynarodowej wystawie w Genewie. 

Jest autorką i współautorką ponad stu publikacji naukowych.

W 2012 roku została wybrana  przez Komisję Europejską na jedną z postaci kampanii „Kobiety w dziedzinie badań i innowacji – nauki ścisłe są dla dziewczyn!” (Science: it’s a girl thing!)

 
W wolnych chwilach pisze poezje i maluje na szkle. Swoje prace prezentowała już w japońskich galeriach Amabuki, Ambrosia, Girasole i w Kitashigeyasu Yubinkyoku oraz w Galerii Gardzienice i zamojskiej Kazamacie. Jej haiku ukazały się w antologiach “Pięć wieków poezji w Lublinie” oraz “Lublin – miasto poetów”. Niedawno wydała swój pierwszy tomik wierszy “Zagubiona spacerowiczka”.
o-technologiach-plazmowych-i-innych-kobiecych-talentach

Żywa Biblioteka w Lublinie!

Żywa Biblioteka organizowana jest w ramach projektu Innowacyjne metody przeciwdziałania przemocy dla Żytomierza i współfinansowana jest w programie RITA Przemiany w Regionie. W wydarzeniu uczestniczyć będą przedstawiciele i przedstawicielki różnych grup mniejszościowych, które obarczone są ryzykiem uprzedzeń i dyskryminacji, dlatego też Żywa Biblioteka jest metodą edukacji i przeciwdziałania stereotypom, uprzedzeniom i dyskryminacji. Zapraszamy do poznania naszych Żywych Książek – osób o niezwykłej historii/herstorii, ideach, doświadczeniach – jest to moment, w którym czasem pierwszy raz w życiu doznajemy spotkania z przedstawicielką/przedstawicielem grupy, na temat której utarte już zostały stereotypowe opinie i przesądy Dowiedz się tutaj więcej o Żywej Bibliotece: http://zywabibliotekapolska.pl/

plakat żywa biblioteka maly

Po spotkaniach ze świadkinią wydarzeń w Czarnobylu

Zakończył się już pobyt naszej gościni z Białorusi, która drugi raz przyjechała do lubelskich szkół i uczelni opowiadać o historii wybuchu reaktora w Czarnobylu. Prelekcje odbyły się w Wyższej szkole Przedsiębiorczości i Administracji, I Liceum ogólnokształcącym im. S. Batorego, IX Liceum Ogólnokształcącym im. M. Kopernika, IX Gimnazjum im. H. Dekutowskiego. Projekt realizowałyśmy we współpracy z Internationales Bildungs – und Begegnungswerk in Dortmund – IBB! Do zobaczenia w przyszłym roku!

30. rocznica wybuchu reaktora w Czarnobylu – spotkania lubelskie

Bez tytułu

Fundacja HerStory w partnerstwie z Fundacją Eko-rozwoju będzie ponownie gościć Panią Halinę Kalashnikow – świadkinię wydarzeń z Czarnobyla, która bezpośrednio po wybuchu reaktora usuwała skutki katastrofy. W dniach 21 – 26 kwietnia będzie ona odwiedzać lubelskie szkoły, oraz uczelnie, w których podzieli osobistymi przeżyciami i doświadczeniem. Spotkanie ma charakter wykładu i otwartej dyskusji połączonej z projekcją filmową.

W tym roku obchodzona jest 30. rocznica wybuchu rektora elektrowni atomowej w Czarnobylu. Wydrzenia z tym związane będą miały miejsce w wielu mistach w Polsce i za granicą. Koordynatorką lubelskich spotkań jest podobnie jak w zeszłym roku Fundcja HerStory.

W związku z tym poszukujemy szkół, instytucji, grup i osób, które zechciałyby przyjąć panią Halinę na prelekcję, posłuchać jej herstorii i zapytać o szczegóły katastrony oraz likwidacji szkód.

KRONIKA CZARNOBYLA

Blisko 33 lat temu, 21 grudnia 1983, uruchomiono w elektrowni w Czarnobylu na Ukrainie reaktor nr 4. Niespełna 3 lata później jego wybuch doprowadził do największej katastrofy w historii energetyki atomowej i jednej z największych katastrof przemysłowych XX w. Katastrofa elektrowni w Czarnobylu zdarzyła się w trakcie testu, który miał służyć poprawie bezpieczeństwa.

W nocy z 25 na 26 kwietnia 1986 r. pracownicy rozpoczęli obniżanie mocy reaktora. Jednak moc spadła o wiele bardziej niż planowano. W tej sytuacji operatorzy zdecydowali się z powrotem podwyższyć moc reaktora, co było błędem i przyczyną katastrofy. Załoga całkowicie straciła kontrolę nad reaktorem. O godz. 1:22 doszło do kolejnego spadku mocy, który zanotowały przyrządy. Doszło do reakcji chemicznych, po których nastąpiła eksplozja wodoru, wybuch rozsadził rdzeń reaktora i zerwał przykrywającą go, ważąca 2 tys. ton, stalową płytę. Do atmosfery przedostały się duże ilości substancji radioaktywnych. Skażeniu uległ nie tylko teren elektrowni i jej najbliższe otoczenie, ale znaczny obszar Europy. Władze ZSRR początkowo zaprzeczały katastrofie, a następnie podawały skąpe i niemożliwe do zweryfikowania dane.

Skutki katastrofy najbardziej dotknęły terytorium Ukrainy, gdzie skażeniu uległo 9% kraju. Z powodu odniesionych ran i w wyniku napromieniowania zginęło 31 osób pracujących elektrowni i strażaków próbujących ugasić pożar. Około 1 000 osób otrzymało duże dawki promieniowania, co doprowadziło do poważnych chorób. Po katastrofie przesiedlono ok. 300 000 ludzi mieszkających w promieniu 100 km od elektrowni. Do dziś trwa spór o liczbę ofiar tragedii.

OCZAMI ŚWIADKINI

Pani Halina Kalashnikaw (ur. 26/02/1958 w obwodzie grodzieńskim) ukończyła Białoruski Państwowy Uniwersytet w Mińsku i po studiach podjęła pracę jako nauczycielka i sekretarka
w szkole rolniczej w miejscowości Narowla (na granicy z Ukrainą, 40 km od Czarnobyla). Pani Halina wyszła za mąż w 1990 r., cztery lata później urodziła córkę – ta niestety cierpiała na schorzenia układu pokarmowego i wzroku. Obecnie obie działają w sektorze edukacji w Mińsku – są pedagożkami i nauczycielkami. Pani Halina otrzymała niewspółmiernie małe wsparcie wobec poniesionych strat – w początkowej fazie były to m.in. zniżki na wybrane linie komunikacji miejskiej, opieka medyczna, która z czasem została zniesiona. Od 1992 r. mieszka w Mińsku, gdzie pracuje jako Dyrektor szkoły.

Narowl – niewielka, spokojna i malowniczą miejscowość w obwodzie homelskim. Ciekawym jest, że przed katastrofą grono nauczycielskie oraz młodzież szkoły rolniczej z Narowli utrzymywali kontakty z przedstawicielstwem czarnobylskiej elektrowni odwiedzając m.in. „słynny” blok 4. Dowód tego stanowi zdjęcie Pani H. Kalashnikow z terenu elektrowni. Pani Halina o wybuchu dowiedziała się przypadkiem, od spotkanej w podróży do miasta Homel byłej uczennicy, było to ponad 2 tygodnie po tym jak reaktor wybuchł. Informacja ta była dla Pani Haliny prawdziwie szokująca. Kiedy sprawa katastrofy wyszła na jaw młodzież oraz grono nauczycielskie z narowlskiej szkoły ewakuowana w ciągu jednej nocy, docelowo do nadczarnomorskiego kurortu – do Narowli powrócili pod koniec sierpnia 1986 r. Niebawem po ich przyjeździe pojawiło się wojsko, które zaangażowało kadrę szkody do likwidowania szkód po wybuchu.

Podsumowanie “(Nie)znanych herstorii Lublina…”

Podsumowanie projektu przyniosło nam wiele pomysłów na następne działania, a ponieważ nasz projekt był pierwszym tak szerokim o tej tematyce w Lublinie, wiemy już w jakim kierunku podążać. Pewne jest natomiast, że mamy za sobą cykl warsztatów herstorycznych, które objęły takie zagadnienia, jak: herstorię i historię mówioną, pracę z kamerą czy montaż materiału; zrealizowałyśmy 2 spacery herstoryczne: jeden poświęcony lubelskim artystkom i działaczkom kultury a drugi lubelskim Żydówkom; rozpoczęłyśmy naszą nową facebookow’ą stronę Lubelskie Szlaki Herstoryczne, na którą wrzucamy wszystkie ciekawostki herstoryczne z Lublina i okolic oraz informujemy o naszych bieżących herstorycznych działaniach.

W ramach projektu odbyło się też 10 wieczorów herstorycznych, które zgromadziły łącznie ok. 100 osób. Na cykliczne spotkania zaproszone zostały zarówno znane jak i te mniej znane lubelskie artystki, zajmujące się różnymi dziedzinami sztuki. Wśród gościn znalazły się m.in. rysowniczka komiksów, reżyserka, graficzka, śpiewaczka, malarka, animatorka społeczno-kulturalna. Miałyśmy przyjemność gościć Katarzynę Babis, Martę Baum, Sylwię Lasok, Joannę Lewicką, Agnieszkę Szokaluk-Gorczycę, Justynę Kieruzalską, Małgorzatę Rybicką, Magdę Franczak, Anetę Chmielewską i Paulinę Pagę. Na spotkaniach rozmawiałyśmy zarówno o sztuce, którą tworzą, ich inspiracjach i poglądach na sztukę, jak i o ich zainteresowaniach, Lublinie, planach na przyszłość. Każdy wieczór herstoryczny był spotkaniem z ciekawą osobowością z pasją, ciekawością świata i kreatywnością. Spotkania urozmaicane były pokazem zdjęć i krótkich filmów przygotowanych przez zaproszone artystki. Dziękujemy zaproszonym artystkom oraz uczestnikom i uczestniczkom wieczorów herstorycznym za inspirujące spotkania.

Nasze herstoryczne działania uważamy za otwarte! Już niedługo kolejne wydarzenia i spacery!

Nasze podsumowanie akcji 16 Dni…

Tegoroczna kampania 16 Dni Przeciwdziałania Przemocy Ze Względu Na Płeć była pełna wydarzeń, które przyciągnęły niemało osób. Rozpoczęłyśmy pokazem filmu “Za kratami nie nosimy burek”. Odbyły się dwa warsztaty Consent – czyli świadomej zgody, dwa warsztaty samoobrony i asertywności dla kobiet* WenDo, po których uczestniczki czekają już na trening drugiego stopnia. Spora grupa ucieszyła nas na pokazie filmu “Solidarność Według Kobiet”, po którym odbyło się spotkanie autorskie z Piotrem Śliwowski – jednym z twórców filmu oraz Magdą Bielską – autorską pracy naukowej o lubelskiej Solidarności.  W końcu kampanii odbył się warsztat antydyskryminacyjny i podsumowanie akcji, którego główną gościnią była Joanna Piotrowska – prezeska Feminoteki opowiadająca o swojej pracy w zakresie przeciwdziałania przemocy.

O naszej kampanii możecie przeczytać też w mediach, w radiu słyszałyście/słyszeliście pewnie już nie raz!

Zobacz Radio Centrum Radio Lublin Radio ER

Akcja była współorganizowana ze Stowarzyszeniem Klub XXI Wieku i Stowarzyszeniem Dobrych Praktyk Społecznych “Zmiana” .

Kolejne warsztaty antydyskryminacyjne i warsztaty WenDo planujemy jeszcze w zimowej części 2016 roku!

*WenDo są warsztatami samoobrony i asertywności dla kobiet i osób z doświadczeniem życia jako kobieta.

fot. L.Bielska

Spacer herstoryczny – śladami lubelskich artystek i działaczek kultury!

 

 

11231822_1711732229039830_5507778288462928098_o

 

 

Szlak artystycznych i kulturowych lublinianek to spotkanie z biografiami i herstoriami (nie)znanych działaczek sztuki i kultury miasta, będący okazją do poznania smaczków oraz anegdot życia codziennego z życia artystek i działaczek kultury: ich twórczości, pracy, inspiracji, wkładu w rozwój potencjału miasta, etc. Sięgniemy do pełnych kolorytu życiorysów lubelskich twórczyń, intelektualistek, krzewicielek sztuki, życiu których towarzyszyły niezwykłe „herstorie”.
 
Naszymi bohaterkami będą m.in.: Krystyna Modrzewska (naukowczyni, antropolożka, pisarka, Żydówka, transseksualistka), Anna Langfus (francuska pisarka, z pochodzenia polska Żydówka, laureatka Nagrody Goncourtów), Alina Wawrzosek (plastyczka-amatorka, farmaceutka).Spacer przebiegać będzie ulicami Starego Miasta oraz Śródmieścia, gdzie odwiedzimy kamienice, podwórka czy też zakamarki kryjące nieznane lub zapomniane opowieści i potrwa około 2,5 godzin.
 
Spotykamy się w najbliższą sobotę (07/11/2015) o godz. 11.30 pod Biblioteką KUL, ul. Chopina 27. Opowiadaczkami będą Julita Maciocha i Katarzyna Zabratańska z Fundacji HerStory. Zapisów można dokonywać mailowo pod adresem: kontakt@fundacjaherstory.org. Spacer jest częścią projektu (Nie)znane herstorie Lublina – artystyczne i kulturowe szlaki lublinianek, finansowanego ze środków Miasta Lublin.
 
CZYM SĄ HERSTORIE?
 
Herstorie (herstory – jej opowieść, w opozycji do history, czyli męskiej percepcji dziejów) to wizja
i sposób kreowania przeszłości z uwzględnieniem roli i perspektywy kobiet. Ich powstanie
i rozwój ma związek z II falą feminizmu, kiedy to kobiety zaczęły manifestować swoje dążenia do równego traktowania, dostępu pełni praw publicznych, autonomiczności, samodecydowania, etc. Od tego czasu zainicjowano szereg projektów, które odkrywają i pokazują wkład kobiet w rozwój cywilizacji, dają przestrzeń do budowania ich tożsamości, przeciwdziałają ich wykluczeniu. Herstoria to nie tylko akt dopisania rozdziału o kobietach w historii powszechnej, ale przede wszystkim akt polityczny, ideowy, wyrastający z przekonania o możliwości emancypacji jednostki czy grupy, gest otwarcia na przeszłość i osadzenia w teraźniejszości wszystkich tych, których miejsce w historii było na marginesie.